Ben ik een emotie-eter of heb ik een eetstoornis?

door | nov 4, 2019 | Lief zijn voor jezelf | 0 Reacties

Vandaag is het dag 58 van mijn mijn 12-weekse challenge, dus ik heb nu iets meer dan 30 dagen te gaan. Ik herinnerde me vandaag iets. Ik reed op de snelweg achter een vrachtwagen en achterop was een foto van west Friesland. Het was een foto van een kronkelend dijkje dat over een weiland liep en ondanks de mooie foto, kreeg ik opeens een heel slecht gevoel bij mezelf. Het beeld van dat ik op zo een dijkje fietste met wind tegen kwam in me op. En toen dacht ik bij mezelf, waarom komt dit beeld bij me op en waarom voel ik me zo??

Ik ben opgegroeid in Bergen, Noord-Holland, en toen realiseerde ik me dat ik toen ik als personal trainer in Schagen heb gewerkt. Ik had een mountainbike en omdat ik zo onwijs bezig was met calorieën verbranden, ging ik dus op mijn fiets van Bergen naar Schagen en dat was dan uren fietsen. Waarschijnlijk heb je ook de ervaring dat als je ergens heen moet dat je altijd wind tegen hebt. Voor mijn gevoel fietste ik altijd met wind tegen en dat was echt afzien. Ik was zo fanatiek bezig met sporten. Ik trainde mensen, trainde zelf en dan fietste ik ook nog eens die hele weg terug naar huis. Dat was een periode waarin ik minimaal 18 uur per week trainde om calorieën te verbranden en het sloeg natuurlijk helemaal nergens op.

Met alleen sporten kom je er niet

Het feit is dat als je gezond wilt afvallen, dan draait het niet om sporten. Sporten draagt maar 10% bij aan het afvallen.

Iemand vroeg me wat de beste momenten zijn om te sporten op een dag. Het maakt niet uit wanneer of hoe lang je sport. Ieder pondje gaat door het mondje. Je kan bijv. een uur fitnessen en dan verbrand je misschien 450 calorieën, maar als je vervolgens een paar koekjes eet, dan zit het er weer aan! Die gigantische hoeveelheden die ik fietste en de calorieën die ik daarmee verbrandde, zorgden voor onwijs veel blessures. Ik liep een paar keer per week bij de fysio omdat ik cystes had in mijn knieën, mijn knieën waren opgezwollen, ik had overal pijn, spit in mijn rug en onwijs veel last van eetbuien.

Waarom werkte extreem sporten niet?

Ik fietste super fanatiek dus het kan best zijn dat ik 1000-1200 calorieën per dag verbrandde, maar omdat ik op dieet was en niet genoeg at had ik veel honger. Dat zorgde ervoor dat ik na al dat sporten helemaal kapot was. Vervolgens ging ik langs de Albert Heijn en dan kocht ik shit om te eten. Want dan was er een stemmetje in mijn hoofd dat zei, ik ben zo moe, ik trek het niet meer, vandaag kan ik het niet aan om geen eetbui te hebben, morgen ga ik weer goed eten.

Het is zo onwijs bizar! Als ik nu terugkijk op hoe ik leefde, ik leefde gewoon niet. Ik was alleen maar bezig met calorieën verbranden en het onder controle houden van hoeveel ik binnenkreeg maar dat lukte niet door de eetbuien en dan ging ik meer sporten om te verbranden. Het sloeg helemaal nergens op! Ik vraag me echt af hoe mijn leven anders was geweest, als ik al die energie en ruimte in mijn hoofd had gebruikt voor andere dingen.
Hebben jullie dat ook? Dat als je terugkijkt naar je leven en hoeveel tijd je hiermee bezig bent geweest en denkt, wat een verspilling van tijd.

Laat het mij in het commentaarveld hieronder weten.

Een gezonde relatie met jezelf en je partner zonder eetbuien

Ik voel hoe gelukkig ik nu ben. Het contrast van die obsessie, dwangmatigheid en onzekerheid met nu een paar jaar hoe het anders kan. Hoe het nu cruciaal anders is, is bijv.  hoe ik in mijn relatie sta. Mijn vorige relatie is uitgegaan omdat ik me zo kut voelde over mezelf. Ik voelde me lelijk, dik en ik kon het niet aan als mijn vriend me aanraakte. Continu dacht  ik aan mijn buik en schaamde ik voor mijn vetjes. Voor mijn relatie was het verschrikkelijk. Ik gedroeg me zo afstandelijk waardoor er een afstand kwam tussen ons. Nu heb ik een aantal jaar een nieuwe relatie, en het is zoveel anders. Ik me zoveel meer oke in mijn lijf. Eindelijk heb ik de ruimte om toe te staan dat iemand van me houdt en ben ik in staat om me daarvoor te kunnen openen.

Waar worden je nou echt gelukkig van?

Ik hoop dat jij bij jezelf ook gaat nadenken over wat er nou echt belangrijk is in je leven. Waar gaat het in godsnaam over, is het echt nodig om maat 38 of 40 te hebben om gelukkig zijn? Ik denk het niet, want er zijn genoeg mensen die die maat hebben en ongelukkig zijn. Ik denk echt dat je het geluk moet vinden in jezelf. En natuurlijk voel je je beter in je lijf als je daar de juiste dingen in stopt, want het eten van troep heeft een effect op hoe je je voelt in je lijf. Je voelt je gewoon moe en shit als je shit eet. Je bent wat je eet, heel cliché, maar het is wel zo.

Ik ben benieuwd hoe jullie dat zien. Zijn jullie in het verleden ook zo krampachtig en extreem bezig geweest of doen jullie dat nog steeds? Laat het mij weten in het commentaarveld hieronder.
Ik wil niet zeggen dat je alles maar moet opgeven om een gezonde levensstijl wil creëren, Maar dat je geluk niet moet laten afhangen van hoeveel calorieën je eet of verbrandt op een dag. Je moet je niet ongelukkig of kut voelen over jezelf als je niet juist hebt gegeten. Het effect wat het heeft op je lichaam is niets vergeleken met het effect wat het heeft op je zelfbeeld. Als jij teleurgesteld bent in jezelf en je gaat dat keurslijf nog strakker aantrekken, dan blijf je in een cirkel van jezelf afstraffen.

Het verschil tussen een eetbui-stoornis en eetbuien

Ik ben deze week gebeld door iemand van de tv die een stuk gaat doen over eetbuien. In het specifiek over eetbui-stoornissen. Ik heb het in de afgelopen weken het niet gehad over een eetbui-stoornis maar over eetbuien. Voor mij zijn het twee verschillende dingen die overlappen.

Het kan heel goed zijn dat je een eetbui-stoornis hebt, maar je kunt ook last hebben van eetbuien en emotie eten zonder dat je een stoornis hebt.
De term eetbui-stoornis is een vrij nieuwe term in de psychologie en deze is gecreëerd omdat niet iedereen die last had van eetbuien, in het vakje van boulimia paste.

Bij boulimia heb je last van extreem compensatie gedrag, zoals bijv. overgeven en laxeren om al die shit uit je lijf te krijgen. Ik heb contact met mensen die dat doen en zelf moet ik toegeven dat ik het heb geprobeerd maar het overgeven lukte niet en dus heb ik het opgegeven. Ik wilde het wel want als ik eetbui had gehad dan voelde ik me zo walgelijk over mezelf en wilde ik die shit uit me krijgen. Het is wederom een ongezonde manier om controle te krijgen over je eetbuien.

Mijn definitie van een eetbui

Voor mensen die wel eetbuien hebben maar niet het boulimische stuk, is de term eetbui-stoornis gecreëerd. Tijdens mijn studie las ik hierover en het was een wake up call. Nu wist ik wat ik had.
Ik was niet boulimisch en had geen anorexia, dus ik dacht dat ik alleen stond in het patroon van het hebben van eetbuien en diëten. Als je kijkt naar de specifieke term eetbui-stoornis dan gaat dat over eten in hele grote hopen. Als je wilt voldoen aan een eetbui-stoornis, dan moet je hele grote hopen eten en daarbij niet overgeven, laxeren of extreem sporten. Met grote hopen bedoel ik dat je als het ware eet tot het je neusgaten uitkomt.

Als ik kijk naar mijn eigen definitie van wat ik een eetbui noem, dan gaat het niet over de hoeveelheid. Want ik vind ook dat je het een eetbui kunt noemen als je het gevoel hebt dat je eet omdat je het niet mag. Of wanneer je de controle kwijt bent, jezelf niet kunt stoppen en daarna onwijs slecht voelt over jezelf.
1 van mijn Elites leden vertelde dat ze iets lekkers had genomen en een schuldgevoel had. Voor haar gevoel was dat een eetbui. Ik denk dat veel meer mensen ervaren dat ze eetbuien hebben zonder dat het perse een eetbui-stoornis genoemd moet worden. In mijn beeld is er een onderscheid tussen emotie-eten en eetbuien, omdat niet elke vorm van emotie-eten slecht is.

Emotie-eten is een onderdeel van onze cultuur

We doen emotie-eten bijv. met verjaardagen, dan eten we om iets te vieren. Maar ook wanneer we iets te vieren hebben, zoals Kerst, Pasen, verjaardagen of als iemand geslaagd is voor een examen. Emotie-eten doen we ook als er mensen op bezoek komen. Eten zorgt bij ons voor verbinding. In de Oosterse cultuur is dat zelfs veel heftiger dan bij ons. Daar is het gewoon echt een ‘regel’ dat je moet eten als je te gast bent en je mag geen eten afslaan.

Als ik bij mijn Pakistaanse vrienden op bezoek was en ik had geen honger, dan was dat geen optie. Ik was uitgenodigd door de moeder van mijn vriendin en ik zei tegen haar dat ik net had geluncht en geen honger had, waarop zij antwoorde met: ‘Het was geen vraag’. Aan de andere kant kun je ook emotie-eten omdat je gestrest bent, eenzaam voelt en het gevoel hebt dat je moet eten en dat kan een vorm van emotie-eten zijn die aanvoelt als een eetbui. Niet elke vorm van emotie-eten is slecht, maar ik denk wel dat je emotie-eten kunt doen vanwege foute doeleinden, zoals om nare gevoelens wegdrukken.
Ik ben benieuwd of jullie je daarin herkennen. Herken je het gevoel van wow ik ben fout bezig, zonder dat je een gigantische hoop eet? Laat het mij weten in het commentaarveld hieronder.

Eten zonder schuldgevoel voelt heerlijk

Ik merk dat het bij mij zoveel minder wordt. Gisteren met avondeten soep gegeten ,daarna een boterham met hagelslag en een boterham met hagelslag en pindakaas gegeten. Het mooie was dat ik daarna totaal geen schuldgevoel had. Het was gewoon puur genieten in plaats van te denken, dit is zo slecht en het mag niet. Ik heb meer dan 20 jaar wél dat schuldgevoel gehad en elke keer verbaast het me dat ik er eindelijk van af ben. Ik heb een broek aan die heel lang te klein is geweest en die zit nu ruim. Die zat al strak voordat ik aan mijn eetbui-marathon begon. Mijn lichaamsvorm is beter dan voor het begin van de zomer.

Accepteren dat je niet perfect bent

Ik voel me super tevreden met mezelf. En jah, het is niet zo dat ik in de spiegel kijken denk wow ik ben perfect! Ik heb bijv. best veel cellulitis op mijn benen. Maar ik weet ook niet of dat ooit weg zal gaan, misschien hou ik dat voor altijd. Dit betekent niet dat ik hierdoor mezelf levenslang slecht en onzeker moet voelen. Ik heb gewoon gisteren dus lekker gesnoept zonder extra emotionele lading en dat voelde heerlijk.

Mijn vraag is: Ervaar jij dat bij jezelf? Dat je soms na 1 of 2 boterhammen met iets ‘slechts’ al het gevoel hebt dat je een eetbui hebt, je slecht voelt of dat je de controle bent kwijtgeraakt? Laat het mij weten in het commentaarveld hieronder.

Wil je hier meer over weten? Lees dan verder op mijn eerdere blog: 'Eetstoornis of Eetbui - Wat is het verschil?'